عجب دنیای عجیبی شده ؟؟

امروز می خوام.از این جا براتون بگم از دنیایی که دارم توی اون زندگی می کنم.البته شاید شما هم با من هم درد باشید. 

اینجا آدمهای عجیبی داره آدمهایی که به هیچ جیز و هیچ کس اهمیت نمی دن آدمهایی که دنیای کوچیک و شاید بنا به اظهار خودشون بزرگی داشته باشن.دنیای بزرگی که توی اون فقط خودشون و خواسته هاشون جا می شه.این آدمها فکر نمی کنن که دنیا می تونه از این هم بزرگتر باشه فکر نمی کنن که بقیه می تونن دنیای بزرگتری با قوانینی بهتر داشته باشن هر چند که آدمهای کوچیکی باشن.آدمهای اینجا فقط بزرگ شدن.اره فقط همین.جالب این که این ما بودیم که اون ها رو بزرگ کردیم.اره یادشون رفته که چطوری بزرگ شدن.یادشون رفته کی اون ها رو بزرگ کرده.آدمهای بزرگ این جا به خودشون این اجازه رو می دن که در مورد دیگران هر طوری که دوست داشته باشن فکر کنن.رفتار کنن.محبت کنن.احترام بگذارن و .... گفتم احترام عجب واژه غریبی شده این کلمه احترام  دیگه معنی واحدی نداره هر کس بنا به وسعت دنیای خودش(فکر)احترام دیگران رو معنی می کنه و بنا به همون مرجع احترام می گذاره.آدمهای این جا خیلی متوقع هستن.همه چیز رو برای خوشون و نه دیگران می خوان یکی از اون موارد هم ( احترام ).آدمهای بزرگ اینجا نمی دونن که همه نمی تونن مثل اون ها بزرگ باشن آدمهای این جا آدمهای عجیبی هستن خیلی عجیب خیلی عجیب خیلی عجیب.دنیای که داریم توی اون زندگی می کنیم هم خیلی عجیبه.